அன்பின் வழி..

திரு. அனந்தநாராயணன் அவர்கள் Fb ல் வழங்கிய பதிவு - இது..

திரு. கேஜி கௌதமன் அவர்கள் வழியாக எனக்குக் கிடைத்தது...

மனதைக் கவர்ந்த அந்தப் பதிவு

சற்றே அலங்காரங்களுடன்

நமது தளத்தில்!..

***

போகும் வழியில் ஒரு மின்கம்பம்..

அதில் சிறு காகிதத் துண்டு ஒன்று தொங்கிக் கொண்டிருந்தது..

எதற்காக இந்தத் தாள்?.. என்ன அதில் எழுதியிருக்கு!?..

- என்ற ஆர்வத்தில் நானும் அருகில் போய்ப் படித்தேன்...

அந்தக் காகிதத்தில் -

என்னுடைய 50 ரூபாய் தொலைந்து விட்டது.. யார் கையிலாவது கிடைத்தால் தயவு செய்து இந்த விலாசத்தில் தருமாறு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.. எனக்கு கண் பார்வை அவ்வளவு சரியில்லை..

இப்படிக்கு அஞ்சலையம்மாள்..

- என்றபடிக்கு விலாசத்துடன் எழுதப்பட்டிருந்தது..

எனக்கும் பொழுது போகவில்லை..

குறுகலான வழி..
எதிர்ப்பட்ட ஒருவரிடம் இந்த விலாசத்தைக் கூறி வழி கேட்டேன்..

இந்த அம்மாவா!.. கொஞ்ச தூரம் போனால் பழைய வீடு ஒன்றிருக்கும்.. அங்கே தான் இந்த அம்மா இருக்காங்க!..

- என்றார்..

அவர் காட்டிய வழியில் நடந்தேன் நான்..

வழி காட்டியவர் பழைய வீடு என்று சொன்னார்..

அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை..

அது கீற்றுக் கொட்டகை..

வெயிலில் தூளாகிப் போயிருந்தது.. மழைத் தூறல் விழுந்தால் தண்ணீரோடு போய் விடும்..

அந்தக் கொட்டகையின் வாசலில் அந்த மூதாட்டி..

எலும்பும் தோலுமாக - குழி விழுந்த கண்களுடன்..

காலடி சத்தம் கேட்டதும் -

யாரப்பா நீ!.. - என்றார்கள்..

அம்மா.. இந்த வழியாக வந்தேன்.. வழியில் ஐம்பது ரூபாய்த் தாள் ஒன்று கிடந்தது.. உங்களுடையதாக இருக்கலாம் என்று கொண்டு வந்திருக்கின்றேன்..

அதைக் கேட்டதும் அந்த மூதாட்டியாரிடமிருந்து விசும்பல்..
ஒட்டி உலர்ந்த கன்னங்களில் கண்ணீர்..

ஏனம்மா அழுகின்றீர்கள்?.. - என்றேன் அதிர்ச்சியுடன்..

தம்பீ.. ரெண்டு நாளா இந்த மாதிரி தான்.. முப்பது முப்பத்தைஞ்சு பேராவது இருப்பாங்க.. 

அம்மா... கீழே இந்தப் பணம் கிடந்தது.. உங்க கிட்ட கொடுத்துட்டுப் போகலாம் ..ன்னு வந்தேன் ..ன்னு சொல்றாங்க..

உண்மையில என்னோட பணம் ஏதும் காணாம போகலை.. அந்தக் கடுதாசியும் நான் எழுதலை.. எனக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாதுப்பா!..

ஊரார் பணம் எனக்கு எதுக்குடா.. ராசா!..

மறுபடியும் அதிர்ந்தேன்..

பரவாயில்லைம்மா.. நீங்க இதை வெச்சிக்குங்க!..

அவர்கள் கையில் பணத்தைக் கொடுத்ததுடன் தொட்டுக் கும்பிட்டு விட்டு நடந்தேன்..

பின்னாலிருந்து அந்த மூதாட்டியின் குரல் கேட்டது..

தம்பீ.. நீ போறப்போ.. அந்த லைட்டு மரத்துல கட்டியிருக்குற கடுதாசிய கிழிச்சுப் போட்டுடு!.. மறந்துடாதேப்பா!..

ஆகட்டும்.. அம்மா!..

அந்தக் கடிதம் தொங்கிக் கொண்டிருக்கும்
மின் கம்பத்தினைக் கடந்து - நடந்தன என் கால்கள்..

மனதில் பலவிதமான எண்ணங்கள்..

யார் அந்தக் கடிதத்தை எழுதியிருப்பார்கள்?..

அந்தக் கடிதத்தைக் கிழித்து விடுங்கள்..
- என்று அந்த அம்மா ஒவ்வொருவரிடமும் சொல்லியிருக்கக் கூடும்..

ஆனால், யாரும் அப்படிச் செய்த மாதிரி தெரியவில்லை..

ஆதரவுக்கு என்று யாரும் இல்லாமல் வாழும் ஓர் உயிருக்கு
அன்பின் இனிய வார்த்தைகளால் உதவி செய்திருக்கிறார் ஒருவர்..

அந்த நல்லவருக்கு மனதால் நன்றி சொல்லிக் கொண்டேன்..

நன்மை செய்யவேண்டும்!.. 

- என்ற மனம் இருந்தால் அதற்கு ஆயிரம் வழிகள்..

அண்ணே!..  இந்த விலாசம் எங்கே..ன்னு சொல்ல முடியுமா?.. 
வர்ற வழியில் இந்த ஐம்பது ரூபாய் கிடந்தது.. 
அந்த அம்மா கிட்டே கொடுக்கணும்.. வழி சொல்லுங்களேன்?...

அந்த குறுகலான வழியில் எதிர்ப்பட்டவர் என்னிடம் கேட்டார்...

மனித நேயம் மலர்கின்றது!.. - என்ற மகிழ்ச்சியுடன்
அஞ்சலையம்மாள் இருக்கும் திசையைச் சுட்டிக் காட்டினேன்..

வாழ்க நலம்!..

***

இதற்கு என்ன பெயர்?..

மனிதனாக வாழ்வோம்.. 

மனிதாபிமானத்தோடு வாழ்வோம்!..

எனும் சீரிய கருத்துடன் அன்பின் நண்பர் பரிவை சே. குமார் அவர்கள் தனது தளத்தில் பதிவு செய்திருந்தார்..

அந்தப் பதிவு - மனிதனாக வாழ்வோமே!..

கடந்த 2013 - மே மாதத்தில் நடந்த சம்பவம்..

தலைநகர் தில்லையைச் சேர்ந்தவர் பிரீத்தி ரதி.. 23 வயதுடையவர்..

மும்பை ராணுவ மருத்துவமனையில் செவிலியராக வேலை கிடைத்தது..

பணியினை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக பெற்றோருடன் மும்பைக்கு வந்தார்..

பிரீத்தி ரதி

அவர்களைத் தில்லியில் இருந்தே தொடர்ந்து வந்த கயவன் ஒருவன் -

மும்பையில் வைத்து பெற்றோர் அருகிருந்த பிரீத்தி ரதியின் முகத்தில் அமிலம் வீசி விட்டுத் தப்பிச் சென்றான்..

முகத்தில் வீசப்பட்ட அமிலம் தொண்டையைத் துளைத்துக் கொண்டு சென்றதில் நுரையீரல்கள் முதலான உள்ளுறுப்புகள் சேதமடைந்தன..

உயிருக்குப் போராடிய பிரீத்தி - பரிதாபமாக இறந்து போனார்..

அமிலம் வீசி விட்டு ஓடியவன் தேடிக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டான்..

அந்தப் பாதகன் - பக்கத்து வீட்டுக்காரன் என்பதே கொடுமை...

மரணத் தருவாயில் பிரீத்தி அளித்த வாக்குமூலத்தில்,

தனது அண்டை வீட்டுக் காரனான அவன் பலமுறை தன்னைத் தொடர்ந்து வந்து - காதலிக்கவும் திருமணம் செய்து கொள்ளவும் வற்புறுத்தியதாகவும் 

தான் அதற்கு மறுத்து விட்ட நிலையில் தன்னை மிரட்டியதாகவும் - கூறியிருந்தார்...

குற்றவாளிக்கு எதிராகத் தொடரப்பட்டு வழக்கு விசாரண நிறைவடைந்த நிலையில், சில தினங்களுக்கு முன் (2016 செப்டம்பர் 7) -

மும்பை சிறப்பு மகளிர் நீதிமன்ற நீதிபதி A.S. ஷெண்டே - 

குற்றவாளிக்கு மரண தண்டனை விதித்துத் தீர்ப்பளித்துள்ளார்..

மேலும் விவரத்தினை - இந்த இணைப்பில் காணலாம்..

கொலையிற் கொடியாரை வேந்தொறுத்தல் பைங்கூழ்

களைகட்ட தனொடு நேர்.. (0550)

கொலையெனும் கொடுஞ்செயல் புரிந்தோரை அரசன் தண்டிக்கும் செயலானது - பயிர்களைக் காப்பதற்காகக் களையைக் களைவது போன்றதாகும்...

சட்டம் தனது இரும்புக் கரங்களைக் கொண்டு கொடியோரை அடக்க வேண்டும்..

குற்றவாளிகள் பாரபட்சமின்றி கடுமையாகத் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்..

சிறார்களுக்கும் மகளிருக்குமான குற்றங்களும் கொடுமைகளும் 

முற்றாக முழுமையாக அகற்றப்படவேண்டும்...

நீதியும் நேர்மையும் மீண்டும் தழைக்க வேண்டும்..

பெண்மை சிறப்புற்று வாழ வேண்டும்..

சக மனித உயிர்களை அதிலும் குறிப்பாக -
மங்கையரை மதிக்கத் தெரியாத மடையர்களால் நிறைகின்றது - நாடு..

மலரினும் மெல்லியது காதல்!.. - என்றார்கள்..

அத்தகைய காதலின் பெயரால் -
அமில வீச்சுகள் சாதாரண நிகழ்வுகளாகின்றன..

கடந்த சில மாதங்களுக்குள் - எத்தனை எத்தனை துயர சம்பவங்கள்..

வீச்சரிவாள் கொண்டு வெட்டுவதும்

தீ வைத்துக் கொண்டு உருவழிப்பதும்

உருட்டுக் கட்டையால் மண்டையைப் பிளப்பதும்

ரயில்வே நடைமேடை, கல்லூரியின் வகுப்பறை,
ஆலயத்தின் தேவ சந்நிதானம் - என, ஆங்காங்கே நிகழ்ந்தவற்றால்
அயர்வுற்றுக் கிடக்கின்றன நல்லோர் தம் நெஞ்சங்கள்..

பணத்தை ஈட்டுவதற்கு மட்டுமே பயனுறும் கல்வியால் -

பண்பை நிலைநாட்டுதற்கு இயலவில்லை...

ஒரு பெண்ணைக் கண்டதும் அவள் மீது மோகம் கொண்டு 

அவள் பின்னாலேயே திரிந்து தன்னைக் காதலிக்கும்படி வற்புறுத்துவதும்

முடியாதபோது கொடூரமாக அவளைக் கொன்று போடுவதும் எந்த விதத்தில் சரி என்று தெரியவில்லை...

பாசம் நேசம் - இவை ஊட்டி வளர்க்கப்படாத பதர்களாலேயே

இம்மாதிரியான கொடூரங்கள் அரங்கேற்றப்படுகின்றன..

அதற்குப் பிறகும் சிலர் -

சாதி சமயம் என்னும் போர்வைகளுக்குள் புகுந்து கொண்டு - 

இறந்த பெண்ணைப் பற்றிய அவதூறுகள் பலவும் கிளப்பி விடுகின்றனர்..

இதெல்லாம் முடிவற்ற செயல்களாக ஆகிப் போகுமோ? - என, 

பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் அஞ்சுகின்றனர்..

இந்நிலையில்,

மும்பையில் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு பரவலாக வரவேற்கப்பட்டிருக்கின்றது..

தீர்ப்பு அப்படியே நிறைவேற்றப்படுவதில் என்னென்ன தடைகள் குறுக்கிடுமோ?..

யாரறியக்கூடும்!?..

மனிதனை மனிதன் அறிந்து கொள்ளாத - 

உணர்ந்து கொள்ளாத சூழ்நிலையில் -

இதோ இந்தக் காணொளி!..

இவையிரண்டுமே ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத உயிரினங்கள்..

ஒன்று நிலத்திலும் மற்றொன்று நீரிலும் காலத்தைக் கழிப்பன..

நீரில் விழுந்த நாயை சுறாவிடமிருந்து காக்க வேண்டும் என்று
டால்பினுக்கு ஏற்பட்ட அன்பின் உணர்வையும்

அதற்கான அற்புதமான செயல்பாட்டையும் கண்டு மெய் சிலிர்க்கின்றது...

இயற்கையாகவே டால்பின்கள் இத்தகைய இரக்க குணமுடையவை என்று படித்திருந்தாலும் நேரில் காணும் போது நெஞ்சம் நெகிழ்கின்றது..

பக்கத்து வீட்டுப் பெண் என்ற அன்பு கூட இல்லாமல்

துடிக்கத் துடிக்க கொன்று ஒழித்தவர்கள் வாழும் 

உலகத்தில் தான் இத்தகைய டால்பின்களும் வாழ்கின்றன..

மனிதருக்கு மனிதர் உதவி செய்யும் போது - மனித நேயம் என்கின்றோம்..

இருப்பினும், ஆறறிவு மனிதர்களே -
அடுத்தவர்க்கு உதவும் மனப்பான்மையின்றி ஒதுங்கிச் செல்லும் வேளையில் 

இங்கே டால்பின் - சக உயிரைக் காத்து அளித்திருக்கின்றதே..

இதற்கு என்ன பெயர் சொல்வது!?..

பெண்மையைக் காப்பவனே பெருந்தகையாளன்

உயிர் என்பது - சதை இரத்தம் எலும்பு
இவற்றால் பின்னப்பட்ட உடலோடு இணைந்திருக்கின்றது..

எல்லாம் இருந்தும் எலும்பினால் மட்டுமே -
உயிர் ஒட்டிய உடம்பு பேசப்படுகின்றது..

எலும்பு இல்லையேல் - அதற்குப் பெயர் பிண்டம்..

வெறும் சதைப் பிண்டம் தான்.. அப்படிப் பிறந்தவர்களே துரியோதனாதிகள்...

எலும்புகளுடன் கூடிய உடலில் உயிர் இருந்து வாழ்ந்தாலும்

அன்பு, அறிவு, ஆற்றல், பண்பு, பாசம் - 

எனும் நற்பண்புகள் ஏதும் இல்லாத வாழ்க்கை அமையப் பெற்றால் - 

அந்த வாழ்வும் பிண்டம் தான்.. பயனேதும் இல்லாத தண்டம் தான்!..

அதனால் தான் -

அன்போடு இயைந்த வழக்கென்ப ஆருயிர்க்கு

என்பொடு இயைந்த தொடர்பு.. (0073)

- என்று திருவள்ளுவர் அறிவுறுத்துகின்றார்...

சரி.. அன்பில்லாத பண்பில்லாத வாழ்க்கை எனில், என்ன ஆகும்!?..

எலும்பில்லாத சதைப் புழுக்களை வெயில் சுட்டெரிப்பதைப் போல

அன்பில்லாத உயிர்களை அறம் சுட்டெரித்து அழிக்கும்..

என்பிலதனை வெயில் போலக் காயுமே

அன்பிலதனை அறம்.. (0077)

மனிதனாக வாழ்வோம்..

மனிதனாகவே வாழ்வோம்!..  

***

மனிதம்

ஏழை ஒருவனை - தனது மனைவியின் சடலத்துடன் பத்து கி.மீ. தொலைவுக்கு  நடத்தி வைத்து பெருமை கொண்டிருக்கின்றது -

ஒடிசா மாநிலத்தின் பவானி பட்னாவிலுள்ள மாவட்ட அரசு தலைமை மருத்துவ மனை..

மருத்துவ மனையில் வாகன வசதி மறுக்கப்பட்டதால் - காச நோயால் மரணமடைந்த மனைவியின் சடலத்தைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு,

தனது மகளுடன் பத்து கி.மீ. தொலைவுக்கு நடந்து சென்ற செய்தி உலகம் எங்கெங்கும் பரவிக் கிடக்கின்றது...

கலாஹண்டி மாவட்டம் மெல்காரா கிராமத்தைச் சேர்ந்த தானா மஜி என்பவருக்கு இத்தகைய அநீதி இழைக்கப்பட்டிருக்கின்றது..

காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த தனது மனைவியை - 

மெல்காராவிலிருந்து 60 கி.மீ தொலைவிலுள்ள பவானி பட்னா 

அரசு மருத்துவமனையில் கடந்த செவ்வாய்க்கிழமை சிகிச்சைக்காக சேர்த்திருந்தார்..

ஆனால், அன்றிரவே -
அன்புக் கணவனையும் 12 வயதுடைய மகளையும் பரிதவிக்க வைத்து விட்டு தானா மஜியின் மனைவி பரிதாபமாக இறந்து போனார்...

அங்கிருந்து - சடலத்தை தனது ஊருக்கு தனியார் வாகனத்தில் கொண்டு செல்ல வசதியில்லாத தானா மஜி - மருத்துவமனை அலுவலர்களிடம் வாகனத்திற்காக மன்றாடியிருக்கின்றார்..

மெத்தப் படித்து விட்டு பணம் பண்ணுவது ஒன்றையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட மருத்துவமனை ஊழியர்கள் -

படிப்பறிவில்லாத அந்த ஏழைக்கு ஏதொன்றும் நல்லது செய்தார்களில்லை...

பழங்குடியினர் என்று - தானா மஜியை ஏளனமாகப் பார்த்துள்ளனர்..

மனிதர்கள் எல்லோருமே ஆதியில் பழங்குடி காட்டுவாசிகள் தானே!..

அது மறந்து போயிருக்கின்றது - இந்த கற்றறிந்த கசடர்களுக்கு!..

மனம் வெறுத்துப் போல தானா மஜி - விறைத்துக் கிடந்த மனைவியின் உடலைப் பழந்துணிகளைக் கொண்டு மூடி தோள் சுமையாகத் தூக்கிக் கொண்டு - தன் மகளுடன் தனது ஊரை நோக்கி நடந்தார்..

பாமரனாக இருந்த போதும் - புத்தியுடன் நடந்து கொண்டிருக்கின்றார் தானாஜி..

சடலத்தை மருத்துவமனையின் வாசலில் கிடத்தி போராட்டம் அது.. இது என்று கிளப்பியிருந்தால் -

கடுப்புக்குப் பெயர் போன காவல் துறை என்ன வகையான நடவடிக்கையை எடுத்திருக்குமோ தெரியாது!.. கூடவே பதின்ம வயதில் மகள்!..

வியாழன்று Fbல் வெளியான செய்திகள் நெஞ்சைக் குடைந்தன..

தாயைப் பிரிந்த மகள் தகப்பனுக்கு நேரிட்ட கதியை எண்ணி விம்மி அழுதபடி பின் தொடர்ந்தாக செய்தியுடன் வந்த காணொளியைக் காணும் மனநிலையில் நான் இல்லை..

இரண்டு நாட்களாகத் தொடர்வேலை.. செய்தாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்..

அதற்குள்ளாக, அன்பின் திரு துளசிதரன் அவர்களும் வெங்கட் நாகராஜ் அவர்களும் தங்கள் தளத்தில் வேதனையைப் பகிர்ந்திருந்தனர்..

படிப்பது எதற்காக?..

தான் பெற்ற கல்வியைக் கொண்டு - இல்லார்க்கும் எளியார்க்கும் இயன்றவரை உதவுவதற்காகவே!..

ஆனால் -

கல்வி கடைச்சரக்காகி விட்ட இன்றைய சூழலில் கற்றவர்கள் கடையர்களாகி விட்டனரோ என்றே நினைக்கத் தோன்றுகின்றது...

படித்தவர்களால் இயங்கும் அரசு அமைப்புகளின் அலுவலர்கள் பலரும்
ஏன் இப்படி, பணம் பணம்!.. - என்று பறக்கின்றார்களோ தெரியவில்லை..

இந்த சம்பவம் குறித்து மாநிலத்தின் ஊரக வளர்ச்சித் துறை அமைச்சர் -

சடலத்தை எடுத்துச் செல்ல தானா மஜி வாகனம் கேட்ட விவரம் மருத்துவ மனை அதிகாரிகளுக்குத் தெரிந்தவுடன் ஏற்பாடு செய்துள்ளனர். ஆனால் துரதிருஷ்ட வசமாக அவர் சடலத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு 10 கி.மீ. தூரம் வரை சென்றுள்ளார்!... 

- என்று கூறியிருக்கின்றார்...

பத்து கி.மீ தொலைவினைக் கடந்த பிறகு தான் உள்ளூர் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் படம் பிடித்து வெளியிட்டிருக்கின்றது..

அதன் பிறகே - மாவட்ட ஆட்சியரை தொடர்பு கொண்டு 

தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கின்றது. 

பின்னர் ஆம்புலன்ஸ் ஏற்பாடு செய்து -  அங்கிருந்து 50 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள கிராமத்துக்கு அவர்களை அனுப்பி வைத்திருக்கின்றனர்.

உள்ளூர் தொலைக்காட்சிக்கு அளித்த பேட்டியில் -

நான் ஏழை.. வாகனத்துக்கு என்னால் பணம் கொடுக்க இயலாது. அரசு வாகனத்தை ஏற்பாடு செய்து கொடுங்கள் என்று மருத்துவமனை அதிகாரிகளிடம் எவ்வளவோ கெஞ்சினேன். ஆனால், மறுத்துவிட்டனர்..

- என்று, தானா மஜி கூறியுள்ளார்

இத்தனைக்கும் - கடந்த பிப்ரவரி மாதம் தான் அரசு மருத்துவ மனைகளில் இலவச வாகனத் திட்டத்தை ஒடிசாவின் முதலமைச்சர் தொடங்கி வைத்துள்ளார்..

அந்த செய்தி - ஏழையாளனுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை..

ஆனாலும், மருத்துவமனையின் ஊழியர்களால் - அரசின் உதவித் திட்டம் - அந்த ஏழைக்கு மறுக்கப்பட்டிருக்கின்றது..

படித்தவர்கள் - பாமரர்க்குச் செய்யும் உதவி இது தானா?..

வருவாய்த் துறை, காவல் துறை, கல்வித் துறை, மருத்துவத் துறை - என,

அரசு ஊழியர்கள் பலர் மீதும் ஏதேனும் ஒரு அளவில் குற்றச்சாட்டு.. 

இதற்கு முன்னும் - மருத்துவமனைக்கு வரும் ஏழைகளின் மீது -
குறிப்பாக கர்ப்பிணிப் பெண்களிடம் கடுமையாக நடந்து கொள்ளும் ஊழியர்களைக் கண்டதுண்டு.. கேட்டதுண்டு..

ஆனாலும், ஒடிசாவில் மருத்துவமனைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் நடந்திருப்பது அவலத்தின் உச்சம்..

கையில் காசில்லாதவன் கடவுள்

என்றாலும் கதவைச் சாத்தடி!.. 

இந்த வார்த்தைகள் வேறொரு தளத்தில் - சொல்லப்படுபவை...

அதெல்லாம் - இன்றைய காலகட்டத்தில் வழக்கொழிந்து போனாலும்

ஏழைகளுக்கான சேவை என்பதும் இல்லாமல் ஒழிக்கப்படுகின்றது..

மாவட்ட தலைமை மருத்துவமனை இருக்கின்றதென்றால் - பவானிபட்னா ஓரளவுக்குப் பெரிய நகராகவே இருத்தல் வேண்டும்...

அழுது கொண்டு வரும் மகளுடன் தோளில் சுமையுடன் நடக்கும் ஒருவனை நிறுத்தி -

என்ன.. ஏது?.. - என்று கேட்கக் கூடவா ஒருவருக்கும் மனமில்லை?..

அந்த பத்து கி.மீ தொலைவும் 

ஆள் அரவமற்ற வனாந்திரப் பகுதியா?...

பாலைவனப் பாழ் வெளியா?..

ஊர்களின் நடுவாகச் செல்லும் சாலையில் - அசாதாரணமான கோலத்தில் சென்ற சக மனிதனைக் கண்டும் காணாமல் நின்றவர்களை என்னவென்று சொல்வது?..

அற்றார் அழிபசி தீர்த்தல் அஃதொருவன் 

பெற்றான் பொருள் வைப்புழி ..

என்பார் வள்ளுவர்..

அழிபசி - என்று வள்ளுவப் பெருந்தகை குறிப்பிட்டாலும் 

அநாதரவான சூழ்நிலை என்று கூடக் கொள்ளலாம்.. 

அந்நிலையில் சிக்கித் தவிக்கும் எவருக்கும் மனமுவந்து உதவிடுதலே மனிதம்...

அது - ஆங்கிருந்த மக்களுக்கு இல்லாமல் போனது வேதனைக்குரியது..

Courtesy : Nigeria Today

இத்துடன் வேறொரு சம்பவம்..

இறந்து போன மூதாட்டியின் சடலத்தின் இடுப்பில் ஏறி மிதித்து
இரண்டாக ஒடித்து மூட்டையாகக் கட்டித் தூக்கிச் சென்ற அவலமும்
அதே - ஒடிசாவில் நிகழ்ந்துள்ளது...

வேதனை மிகும் அந்த விவரத்தை இந்த இணைப்பில் காணலாம்..

இதோ - தமிழகத்திலிருந்து ஒரு செய்தி!..

துக்கம் நிகழ்ந்த வீட்டுக்கு அரசு வழங்கிய நிதியினைக் கொடுப்பதற்கு லஞ்சம் கேட்டிருக்கின்றார் - கிராம நிர்வாக அலுவலர்..

அந்த விவரம் - இந்த இணைப்பில்.. 

மனிதன்..

எய்த வேண்டிய அடுத்த நிலை புனிதன்..

அந்த நிலைக்கு அவனை ஏற்றுவதற்குத் தான்

எத்தனை எத்தனையோ நீதி நூல்கள்..

அவற்றைப் படித்தாலும் படிக்கா விட்டாலும்

கண் முன்னே மகத்தானவர்களின் சரித்திரங்கள்..

அத்துடன் கறைபட்டு மாண்டவர்களின் கதைகளும்..

புனிதன் ஆகாவிட்டாலும் குறைவில்லை..

மனிதன் கீழாகி மிருகமாகி விடக்கூடாது..

***